Octodrachm

AMNG III 2, pl. XVIII, 2; Traité I, 1462 en pl. XLV, 10; Svoronos, Hellénisme Primitif, P56, 5 en pl. V, 4.

De Thraco-Macedonische regio had een overvloed aan goud- en zilvermijnen, vooral in het rijke mijngebied rond de berg Pangaeus, die werden geëxploiteerd door de lokale stammen en buitenlanders, waaronder de Thasiërs, die voet aan wal hielden op het vasteland. De minerale rijkdommen trokken ook de interesse van de Atheners, die de Thasiërs in 463 en opnieuw in 375 v. Chr. versloegen om hun nederzettingen op het vasteland over te nemen. Het is duidelijk dat de Macedonische koningen zich bemoeiden met de handelszaken van hun noordelijke buren, want ze gaven een grote hoeveelheid zilveren munten uit in de periode van ca. 498 tot ca. 369 v. Chr. Kort daarna annexeerde Filips II de Pangaeïsche regio. Hij had veel succes met zijn mijnbouwactiviteiten, waardoor hij en zijn zoon, Alexander III, hun nieuw verworven rijkdom konden gebruiken om hun koninkrijk om te vormen van een regionale tot een internationale macht. De productie van munten door stammen in de regio lijkt voornamelijk te hebben plaatsgevonden van ongeveer 530 tot 450 v. Chr., waarbij het grootste deel van de uitgiften van grote coupures blijkbaar werd uitgegeven van ca. 485 tot 460 v. Chr. Er is lang gesuggereerd dat deze grote zilveren munten onhandig zouden zijn geweest voor lokale behoeften, maar dit kan niet als vanzelfsprekend worden beschouwd. Ook al blijkt uit vondsten dat ze werden geëxporteerd naar het Nabije Oosten, de Levant en Egypte, dat sluit niet uit dat ze lokaal werden gebruikt. We hoeven alleen maar te kijken naar de tradities van groot, gegoten bronzen geld in Midden-Italië voor een meer dramatische parallel. Grote zilveren munten van stammen in deze regio hadden vaak dezelfde ontwerpen. Deze octodrachme (of tristater) van de Orrescii, een stam die alleen bekend is van zijn muntslag, heeft een compositie aan de voorzijde die vrijwel identiek is aan die van munten van dezelfde denominatie die gelijktijdig werden uitgegeven door de Edones, de Ichnai en de Tyntenoi. De betekenis van dit ontwerp, dat een naakte, bebaarde man toont die een Causia draagt en twee speren vasthoudt, en twee ossen leidt, de dichtstbijzijnde met zijn hoofd omlaag, de andere met zijn hoofd omhoog, is niet met zekerheid bekend. De figuur kan een herder zijn of een lokale held die een prestatie levert uit een lokale mythe die misschien in een ander formaat wordt afgebeeld op munten van de Derrones, waarop een man een ossenkar voortdrijft. De meest gangbare opvatting is echter dat de figuur de god Hermes is die bezig is met het stelen van het vee van de zon. Deze opvatting vindt mogelijk steun in een contemporaine dodecadrachme van de Derrones (Svoronos, L'Hellénisme primitif de la Macédoine, pl. I, 8) die op de voorzijde een man toont staand tussen twee ossen, maar in plaats van speren houdt hij een caduceus vast.